سفارش داروهای طب اسلامی

خطرات صحبت کردن هنگام نزدیکی با همسر و همبستری

خطرات صحبت کردن هنگام نزدیکی با همسر و همبستری

۵.۰ rating based on ۱,۲۳۴ ratings

بیانات آیت الله تبریزیان پیرامون ” خطرات صحبت کردن هنگام نزدیکی با همسر و همبستری ” در سلسله دروس طب اسلامی خود مورخ 95/06/28 به شرح ذیل می باشد:

کری فرزند نتیجه صحبت کردن هنگام نزدیکی

روایات دلالت دارند که سبب کری در فرزند می‌شود. همین بحث هایی که در نگاه کردن به فرج آمد، در صحبت کردن حین همبستری نیز آمده است. زیرا گاهی صحبت کردن را هنگام همبستری گفته اند و گاهی هنگام «التقاء ختانین» آمده است. گاهی گفته شده سبب کری در فرزند می‌شود و گاهی مطلق آمده است.

امکان دارد مراد از جماع اعم از مقدمات عمل همبستری و خود عمل همبستری و دخول باشد. ولی در خصوص صحبت کردن قید دخول در بعضی از روایات آمده است.

بنابراین به نظر می‌شود صحبت کردن قبل از دخول نه تنها کراهت ندارد بلکه مطلوب باشد. زیرا سبب به اوج رسیدن لذت در نزدیکی می‌شود. خواهیم خواند که برای خانم ها ضروری است که به نقطه ارضا برسند زیرا اگر ارضا نشود نگاهش به جای دیگر خواهد بود. راه ارضا زن، مقدمات عمل دخول است.

عرض شد صحبت موقع دخول و «التقاء ختانین» سبب کری در فرزند می‌شود.

همین دیروز خانمی آمد گفت چرا فرزند من کر شده است به او گفتم هنگام همبستری صحبت می‌کرده اید نگاهی به همدیگر کردند و خندیند و معلوم شد درست بوده است.

احادیثی که صحبت کردن هنگام همبستری را نهی کرده اند

در روایت آمده است: خطرات صحبت کردن هنگام نزدیکی با همسر و همبستری

یَا عَلِیُّ لَا تَتَکَلَّمْ‌ عِنْدَ الْجِمَاعِ‌ فَإِنَّهُ إِنْ قُضِیَ بَیْنَکُمَا وَلَدٌ لَا یُؤْمَنُ أَنْ یَکُونَ أَخْرَس‌[1]

یعنی ای علی هنگام جماع صحبت نکن زیرا اگر فرزندی روزی شما گردد ایمن از لالی نیست.

یعنی زمینه لالی در فرزند به وجود می‌آید و لال شدن فرزند صد در صد نیست. قدر متیقن از همبستر شدن دخول است و شاید شامل مقدمات نیز بشود.

در روایات زیاد صحبت کردن آمده است و همچنین موقع دخول نباید صحبت کرد. در روایت آمده است:

نَهَى أَنْ یُکْثَرَ الْکَلَامُ‌ عِنْدَ الْمُجَامَعَهِ وَ قَالَ یَکُونُ مِنْهُ خَرَسُ الْوَلَد[2]

یعنی پیامبر صلی الله علیه و آله از زیاد صحبت کردن هنگام نزدیکی نهی کرد و فرمود سبب لالی فرزند می‌شود.

این روایت سه قید دارد. زیاد صحبت کردن و هنگام همبستری و لالی در فرزند.

در روایت دیگر می‌فرماید: خطرات صحبت کردن هنگام نزدیکی با همسر و همبستری

إِذَا أَتَى‌ أَحَدُکُمْ‌ زَوْجَتَهُ فَلْیُقِلَّ الْکَلَامَ فَإِنَّ الْکَلَامَ عِنْدَ ذَلِکَ یُورِثُ الْخَرَس‌[3]

یعنی هنگامی که یکی از شما با زوج خود همبستر شدید کمتر صحبت کنید زیرا باعث لالی می‌شود.

شرح و توضیح آیت الله تبریزیان پیرامون روایات نهی از صحبت کردن هنگام همبستری

بنده از این روایت استفاده می‌کنم که اصلا نباید صحبت کرد. درست است که فرموده است «فلیقل» یعنی صحبت کردن را کم کند زیرا در اصطلاح عربی در این موارد اگر کسی تطبع در روایات کند متوجه می‌شود مراد از کم، عدم است. در اصطلاح امروزی اگر کسی اصلا صحبت نکند می‌گویند کم صحبت می‌کنید.

در روایت آب خوردن آب بعد از گوشت اصحاب به پیامبر عرض می‌کنند که کم آب می‌خورید و مراد آن ها آب نخوردن پیامبر است و پیامبر می‌فرماید آب نخوردن بعد از گوشت برای هضم غذا بهتر است.

در این روایت هم بعید نیست که مراد از کم صحبت کردن، صحبت نکردن است.

مشکلی که در این روایت است این است که نفرموده موجب لالی در فرزند می‌شود. ظاهر آن این است که موجب لالی در متکلم می‌شود. ولی ما تا به حال نشنیده ایم که شخصی در هنگام همبستری صحبت کنند و لال بشوند. حتی لالی تدریجی هم مشاهده نکرده ایم.

البته افرادی هستند که اصلا صحبت نمی‌کنند شاید به همین جهت باشد ولی این افراد لال نیستند بلکه توانایی صحبت کردن را دارند ولی صحبت نمی‌کنند. بنابراین این روایت حمل بر لالی در فرزند می‌شود.

در روایت دیگر آمده است: 

اتَّقُوا الْکَلَامَ‌ عِنْدَ مُلْتَقَى الْخِتَانَیْنِ فَإِنَّهُ یُورِثُ الْخَرَس‌[4]

یعنی از صحبت کردن هنگام دخول بپرهیزید زیرا سبب لالی می‌شود. خطرات صحبت کردن هنگام نزدیکی با همسر و همبستری

شاید از این روایت استفاده شود که مراد از جماع در روایات قبلی، دخول است. بنابراین صحبت کردن در مقدمات جماع نه تنها مکروه نیست بلکه مطلوب است.

در همبستر شدن در زمان حیض گفته شد که چون در آن زمان انعقاد نطفه امکان ندارد، مراد این است که هر زمان که نطفه منعقد شود امکان ابتلا به جنون در او وجود دارد. در اینجا نیز همین احتمال مطرح است یعنی اگر کسی عادت به صحبت کردن حین جماع پیدا کند بعید نیست که اگر در آینده به او فرزندی عطا شود دچار لالی باشد.

منابع: 

  1. من لایحضر، شیخ صدوق، ج3، ص552.
  2. من لایحضر، شیخ صدوق، ج4، ص5.
  3. الخصال، شیخ صدوق، ج2، ص637.
  4. الکافی، کلینی، ط اسلامیه، ج5، ص498.
سلامت نویس وب‌سایت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *